Mądrze wspierać małego człowieka by stał się szczęśliwym i autonomicznym dorosłym!

Metoda Weroniki Sherborne

Jest to metoda Ruchu Rozwijającego – programu nastawionego na rozwijanie, poprzez odpowiednie ćwiczenia i zabawy ruchowe, takich cech, jak: poczucie własnej wartości i pewności siebie, poczucie bezpieczeństwa, odpowiedzialność, wrażliwość, umiejętność nawiązywania kontaktów z drugą osobą.

Proponowane ćwiczenia kształtują świadomość własnego ciała, pobudzają ekspresję, inwencję, relaksują. Wszystkie wymagają współdziałania z partnerem lub grupą, wyzwalając i utrwalając pozytywne emocje. Szczególną rolę metoda ta odgrywa w pracy z dziećmi nadpobudliwymi, agresywnymi, lękliwymi, z powodzeniem jest też stosowana w przypadkach głębszych zaburzeń rozwojowych.

Metoda Denisona

Jest to metoda, której ćwiczenia pozwalają na korelację obu półkul mózgu, w wyniku których następuje usprawnienie funkcji wzrokowo-ruchowych, słuchowych, motorycznych. Ich autor udowadnia, że ćwiczenie polegające na stymulowaniu pewnych punktów ciała, nazwanych "punktami na myślenie" powoduje przesyłanie informacji z prawej półkuli mózgu do lewej strony ciała i w konsekwencji eliminowanie "przekręcania" liter, przestawiania sylab.

Ćwiczenia wielopoziomowe usprawniają percepcję słuchową, wzrokową oraz sprawność motoryczną. Jest to nieodzowna pomoc nauczyciela specjalisty w jego codziennej pracy dająca duże efekty pod warunkiem systematycznej współpracy z rodzicami. Metoda ta kładzie duży nacisk na lateralizację, szczególnie w przypadku, gdy nie jest jeszcze ustalona oraz na kształcenie orientacji w schemacie ciała i przestrzeni. Prowadzi również zajęcia uwzględniając w nich ćwiczenia kształtujące mowę i wiele ćwiczeń w czytaniu zaczynając od głoskowania, następnie przechodząc do sylabizowania, a kończąc na czytaniu całościowym.

Pedagogika Zabawy

Jest koncepcją zakładającą wspieranie rozwoju całej osobowości człowieka i łączy w sobie założenia i metody różnych kierunków psychologii i pedagogiki humanistycznej, służące do aktywizacji przeżyć. Pedagogika zabawy opiera się na nast. zasadach:

  • wspieranie percepcji, zdolności nawiązywania kontaktów, współżycia i wchodzenia w relacje z ludźmi, ponieważ umożliwiają one rozwój samoświadomości
  • inspirowanie do wyrażania siebie, doświadczania radości eksperymentowania, wspierania twórczej działalności
  • człowieka traktuje holistycznie jako osobę złożoną z ciała, duszy i umysłu, osobę uczącą się całościowo i funkcjonującą w swoich różnorodnych odniesieniach: Ja-Ty- My (społeczeństwo – środowisko ekologiczne – czas)
  • uczenie się polega na samodzielnym uświadamianiu sobie i formułowaniu celów, dochodzeniu do nich i ocenianiu osiągniętych rezultatów

Oddziaływanie - wychowanie i nauczanie globalne, ma na celu połączenie aspektów emocjonalnych i poznawczych. Zarówno tradycyjne nauczanie, jak również cała nasza kultura, są w sposób jednostronny silnie zorientowane na rozwój intelektu. Pedagogika zabawy dąży do przeciwstawienia się tej tendencji. Umysł człowieka może przyczynić się do pełnego rozwoju jednostki tylko wtedy, gdy pozostaje w rzeczywistym kontakcie z uczuciami i doświadczeniami, pozostając w dobrych kontaktach i relacjach z innymi ludźmi.

Do realizacji celów Pedagogika Zabawy wykorzystuje liczne metody obejmujące: elementy zabawy, twórczości artystycznej, pracy z ciałem, identyfikację, odgrywanie ról, podróżowanie w fantazji i wyobraźni, ćwiczenia relaksacyjne, informację zwrotną.

Glottodydaktyka

Glottodydaktyka jest metodą nauki czytania i pisania opracowana przez prof. Bronisława Rocławskiego. Przywiązuje ogromną wagę do sposobu uczenia techniki płynnego czytania ze zrozumieniem, a także kształtowania nawyków czytelniczych i świadomości ortograficznej.

Prof. Rocławski jest zwolennikiem teorii mówiącej, że naukę czytania należy rozpocząć jak najwcześniej, już w momencie pojawienia się dziecka na świecie. Jej podstawą jest bowiem prawidłowa komunikacja rodziców z niemowlęciem. Należy więc jak najwcześniej ćwiczyć artykulację i trenować sprawność języka.

Zainteresowanie literami pojawia się już w drugim roku życia. W trzecim roku życia możemy już bawić się z dzieckiem literkami. Można, a wręcz powinno się ten potencjał rozwijać, wdrażać dziecko w nowe wartości poznawcze.
Współcześnie pedagodzy twierdzą, że potencjał poznawczy dzieci jest tak wielki, że mogą one nauczyć się czytać już w wieku 3-4 lat.

Podstawą glottodydaktyki jest:

  • prawidłowy rozwój narządów mowy,
  • przygotowanie dzieci do syntezy i analizy fonemowej mowy (składanie i dzielenie wyrazów na głoski) - głoskowanie zgodnie z zasadami fonetyki (jak słyszymy, nie jak piszemy) w oparciu o słownik fonetyczny j. polskiego lub słownik fonetyczny B. Rocławskiego,
  • wykorzystanie klocków LOGO do pracy z dzieckiem.

Synteza:

  • synteza sylabowa ---> ro-bo-cik (robocik)
  • synteza sylabowa z utrudnieniami (sylaby przeplatamy czynnościami, klaśnięciami, innymi sylabami lub głoskami, zmieniamy kolejność sylab) ---> cik-ro-bo (robocik)
  • synteza morfemowa ---> pies-ek (piesek)
  • synteza logotomowa ---> zeg-ar-ek (zegarek)
  • synteza logotomowo-fonemowa ---> lamp-a (lampa)
  • synteza fonemowo-logotomowa ---> r-ak (rak)
  • synteza fonemowa ---> s-y-l-a-b-i-n-k-a (sylabinka)
  • synteza fonemowa z utrudnieniami ---> sz-ma-a-ma-f-ma-a-ma (szafa)

Analiza:

  • analiza sylabowa ---> (ananas) a-na-nas,
  • analiza sylabowa z utrudnieniami (dzieci oddzielają sylaby wykonując czynności, klaśnięcia, wtrącając sylaby lub głoski) ---> (kapusta) ka-hej-pu-hej-sta-hej,
  • analiza fonemowa ---> (szkoła) sz-k-o-ł-a,
  • analiza fonemowa z utrudnieniami ---> (but) b-...-u-...-t-...

Do głoskowania dzieci są przygotowywane poprzez:

  • ćwiczenia słuchu (zabawy w rozpoznawanie dźwięków z otoczenia),
  • ćwiczenia narządów mowy (gimnastyka buzi i języka),
  • ćwiczenia oddechowe.

Do czytania dzieci są przygotowywane poprzez:

  • perfekcyjne rozpoznawanie i wybrzmiewanie wszystkich liter (także dwuznaków i innych: „ó”, „rz”, „ch”,. ..) - wybrzmiewanie krótko, bez „dodatków” np: w przypadku głoski "m" często wybrzmiewamy  "em" lub "my"
  • czytanie sylab przez „ślizganie” (m->a, m->o),
  • czytanie wyrazów (sylabami lub „ślizganiem”),
  • czytanie płynne.

Do pisania dzieci są przygotowywane poprzez:

  • wykonywanie dużej ilości prac plastycznych (rysowanie, malowanie, lepienie, wycinanie, wydzieranie - prawidłowe trzymanie przyborów piśmienniczych),
  • odtwarzanie różnorodnych kształtów, także literopodobnych, kreślenie liter (pisanych) bez liniatury,
  • kreślenie liter (pisanych) w liniaturze,
  • nie dajemy dzieciom wzorców pisania liter drukowanych.

Konieczną pomocą dydaktyczną w glottodydaktyce są klocki LOGO (patrz rysunek obok).