Mądrze wspierać małego człowieka by stał się szczęśliwym i autonomicznym dorosłym!

Metody i programy

Podstawa programowa MEN

Załączniki do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 14 lutego 2017 r. (poz. 356)

Podstawa programowa wychowania przedszkolnego wskazuje cel wychowania przedszkolnego, zadania profilaktyczno-wychowawcze przedszkola, oddziału przedszkolnego zorganizowanego w szkole podstawowej i innej formie wychowania przedszkolnego, zwanych dalej „przedszkolami”, oraz efekty realizacji zadań w postaci celów osiąganych przez dzieci na zakończenie wychowania przedszkolnego.

Celem wychowania przedszkolnego jest wsparcie całościowego rozwoju dziecka. Wsparcie to realizowane jest przez proces opieki, wychowania i nauczania – uczenia się, co umożliwia dziecku odkrywanie własnych możliwości, sensu działania oraz gromadzenie doświadczeń na drodze prowadzącej do prawdy, dobra i piękna. W efekcie takiego wsparcia dziecko osiąga dojrzałość do podjęcia nauki na pierwszym etapie edukacji.

Zadania przedszkola

  • Wspieranie wielokierunkowej aktywności dziecka poprzez organizację warunków sprzyjających nabywaniu doświadczeń w fizycznym, emocjonalnym, społecznym i poznawczym obszarze jego rozwoju.
  • Tworzenie warunków umożliwiających dzieciom swobodny rozwój, zabawę i odpoczynek w poczuciu bezpieczeństwa.
  • Wspieranie aktywności dziecka podnoszącej poziom integracji sensorycznej i umiejętności korzystania z rozwijających się procesów poznawczych.
  • Zapewnienie prawidłowej organizacji warunków sprzyjających nabywaniu przez dzieci doświadczeń, które umożliwią im ciągłość procesów adaptacji oraz pomoc dzieciom rozwijającym się w sposób nieharmonijny, wolniejszy lub przyspieszony.
  • Wspieranie samodzielnej dziecięcej eksploracji świata, dobór treści adekwatnych do poziomu rozwoju dziecka, jego możliwości percepcyjnych, wyobrażeń i rozumowania, z poszanowaniem indywidualnych potrzeb i zainteresowań.
  • Wzmacnianie poczucia wartości, indywidualność, oryginalność dziecka oraz potrzeby tworzenia relacji osobowych i uczestnictwa w grupie.
  • Tworzenie sytuacji sprzyjających rozwojowi nawyków i zachowań prowadzących do samodzielności, dbania o zdrowie, sprawność ruchową i bezpieczeństwo, w tym bezpieczeństwo w ruchu drogowym.
  • Przygotowywanie do rozumienia emocji, uczuć własnych i innych ludzi oraz dbanie o zdrowie psychiczne, realizowane m.in. z wykorzystaniem naturalnych sytuacji, pojawiających się w przedszkolu oraz sytuacji zadaniowych, uwzględniających treści adekwatne do intelektualnych możliwości i oczekiwań rozwojowych dzieci.
  • Tworzenie sytuacji edukacyjnych budujących wrażliwość dziecka, w tym wrażliwość estetyczną, w odniesieniu do wielu sfer aktywności człowieka: mowy, zachowania, ruchu, środowiska, ubioru, muzyki, tańca, śpiewu, teatru, plastyki.
  • Tworzenie warunków pozwalających na bezpieczną, samodzielną eksplorację otaczającej dziecko przyrody, stymulujących rozwój wrażliwości i umożliwiających poznanie wartości oraz norm odnoszących się do środowiska przyrodniczego, adekwatnych do etapu rozwoju dziecka.
  • Tworzenie warunków umożliwiających bezpieczną, samodzielną eksplorację elementów techniki w otoczeniu, konstruowania, majsterkowania, planowania i podejmowania intencjonalnego działania, prezentowania wytworów swojej pracy.
  • Współdziałanie z rodzicami, różnymi środowiskami, organizacjami i instytucjami, uznanymi przez rodziców za źródło istotnych wartości, na rzecz tworzenia warunków umożliwiających rozwój tożsamości dziecka.
  • Kreowanie, wspólne z wymienionymi podmiotami, sytuacji prowadzących do poznania przez dziecko wartości i norm społecznych, których źródłem jest rodzina, grupa w przedszkolu, inne dorosłe osoby, w tym osoby starsze, oraz rozwijania zachowań wynikających z wartości możliwych do zrozumienia na tym etapie rozwoju.
  • Systematyczne uzupełnianie, za zgodą rodziców, realizowanych treści wychowawczych o nowe zagadnienia, wynikające z pojawienia się w otoczeniu dziecka zmian i zjawisk istotnych dla jego bezpieczeństwa i harmonijnego rozwoju.
  • Systematyczne wspieranie rozwoju mechanizmów uczenia się dziecka, prowadzące do osiągnięcia przez nie poziomu umożliwiającego podjęcie nauki w szkole.
  • Organizowanie zajęć – zgodnie z potrzebami – umożliwiających dziecku poznawanie kultury i języka mniejszości narodowej lub etnicznej lub języka regionalnego – kaszubskiego.
  • Tworzenie sytuacji edukacyjnych sprzyjających budowaniu zainteresowania dziecka językiem obcym nowożytnym, chęci poznawania innych kultur.

Przygotowanie dzieci do posługiwania się językiem obcym nowożytnym nie dotyczy:

  • dzieci posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego wydane ze względu na niepełnosprawność intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym oraz dzieci posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego wydane ze względu na niepełnosprawności sprzężone, jeżeli jedną z niepełnosprawności jest niepełnosprawność intelektualna w stopniu umiarkowanym lub znacznym;
  • dzieci posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego wydane ze względu na inne niż wymienione w pkt 1 rodzaje niepełnosprawności, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 127 ust. 19 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 59), oraz jeżeli zindywidualnego programu edukacyjno-terapeutycznego wynika brak możliwości realizacji przygotowania do posługiwania się językiem obcym nowożytnym ze względu na indywidualne potrzeby rozwojowe i edukacyjne oraz możliwości psychofizyczne dziecka.

Osiągnięcia dziecka na koniec wychowania przedszkolnego

I. Fizyczny obszar rozwoju dziecka. Dziecko przygotowane do podjęcia nauki w szkole:

  • zgłasza potrzeby fizjologiczne, samodzielnie wykonuje podstawowe czynności higieniczne;
  • wykonuje czynności samoobsługowe: ubieranie się i rozbieranie, w tym czynności precyzyjne, np. zapinanie guzików, wiązanie sznurowadeł;
  • spożywa posiłki z użyciem sztućców, nakrywa do stołu i sprząta po posiłku;
  • komunikuje potrzebę ruchu, odpoczynku itp.;
  • uczestniczy w zabawach ruchowych, w tym rytmicznych, muzycznych, naśladowczych, z przyborami lub bez nich; wykonuje różne formy ruchu: bieżne, skoczne, z czworakowaniem, rzutne;
  • inicjuje zabawy konstrukcyjne, majsterkuje, buduje, wykorzystując zabawki, materiały użytkowe, w tym materiał naturalny;
  • wykonuje czynności, takie jak: sprzątanie, pakowanie, trzymanie przedmiotów jedną ręką i oburącz, małych przedmiotów z wykorzystaniem odpowiednio ukształtowanych chwytów dłoni, używa chwytu pisarskiego podczas rysowania, kreślenia i pierwszych prób pisania;
  • wykonuje podstawowe ćwiczenia kształtujące nawyk utrzymania prawidłowej postawy ciała;
  • wykazuje sprawność ciała i koordynację w stopniu pozwalającym na rozpoczęcie systematycznej nauki czynności złożonych, takich jak czytanie i pisanie.

II. Emocjonalny obszar rozwoju dziecka. Dziecko przygotowane do podjęcia nauki w szkole:

  • rozpoznaje i nazywa podstawowe emocje, próbuje radzić sobie z ich przeżywaniem;
  • szanuje emocje swoje i innych osób;
  • przeżywa emocje w sposób umożliwiający mu adaptację w nowym otoczeniu, np. w nowej grupie dzieci, nowej grupie starszych dzieci, a także w nowej grupie dzieci i osób dorosłych;
  • przedstawia swoje emocje i uczucia, używając charakterystycznych dla dziecka form wyrazu;
  • rozstaje się z rodzicami bez lęku, ma świadomość, że rozstanie takie bywa dłuższe lub krótsze;
  • rozróżnia emocje i uczucia przyjemne i nieprzyjemne, ma świadomość, że odczuwają i przeżywają je wszyscy ludzie;
  • szuka wsparcia w sytuacjach trudnych dla niego emocjonalnie; wdraża swoje własne strategie, wspierane przez osoby dorosłe lub rówieśników;
  • zauważa, że nie wszystkie przeżywane emocje i uczucia mogą być podstawą do podejmowania natychmiastowego działania, panuje nad nieprzyjemną emocją, np. podczas czekania na własną kolej w zabawie lub innej sytuacji;
  • wczuwa się w emocje i uczucia osób z najbliższego otoczenia;
  • dostrzega, że zwierzęta posiadają zdolność odczuwania, przejawia w stosunku do nich życzliwość i troskę;
  • dostrzega emocjonalną wartość otoczenia przyrodniczego jako źródła satysfakcji estetycznej.

III. Społeczny obszar rozwoju dziecka. Dziecko przygotowane do podjęcia nauki w szkole:

  • przejawia poczucie własnej wartości jako osoby, wyraża szacunek wobec innych osób i przestrzegając tych wartości, nawiązuje relacje rówieśnicze;
  • odczuwa i wyjaśnia swoją przynależność do rodziny, narodu, grupy przedszkolnej, grupy chłopców, grupy dziewczynek oraz innych grup, np. grupy teatralnej, grupy sportowej;
  • posługuje się swoim imieniem, nazwiskiem, adresem;
  • używa zwrotów grzecznościowych podczas powitania, pożegnania, sytuacji
  • wymagającej przeproszenia i przyjęcia konsekwencji swojego zachowania;
  • ocenia swoje zachowanie w kontekście podjętych czynności i zadań oraz przyjętych norm grupowych; przyjmuje, respektuje i tworzy zasady zabawy w grupie, współdziała z dziećmi w zabawie, pracach użytecznych, podczas odpoczynku;
  • nazywa i rozpoznaje wartości związane z umiejętnościami i zachowaniami społecznymi, np. szacunek do dzieci i dorosłych, szacunek do ojczyzny, życzliwość okazywana dzieciom i dorosłym – obowiązkowość, przyjaźń, radość;
  • respektuje prawa i obowiązki swoje oraz innych osób, zwracając uwagę na ich indywidualne potrzeby;
  • obdarza uwagą inne dzieci i osoby dorosłe;
  • komunikuje się z dziećmi i osobami dorosłymi, wykorzystując komunikaty werbalne i pozawerbalne; wyraża swoje oczekiwania społeczne wobec innego dziecka, grupy.

IV. Poznawczy obszar rozwoju dziecka. Dziecko przygotowane do podjęcia nauki w szkole:

  • wyraża swoje rozumienie świata, zjawisk i rzeczy znajdujących się w bliskim otoczeniu za pomocą komunikatów pozawerbalnych: tańca, intencjonalnego ruchu, gestów, impresji plastycznych, technicznych, teatralnych, mimicznych, konstrukcji i modeli z tworzyw i materiału naturalnego;
  • wyraża swoje rozumienie świata, zjawisk i rzeczy znajdujących się w bliskim otoczeniu za pomocą języka mówionego, posługuje się językiem polskim w mowie zrozumiałej dla dzieci i osób dorosłych, mówi płynnie, wyraźnie, rytmicznie, poprawnie wypowiada ciche i głośne dźwięki mowy, rozróżnia głoski na początku i końcu w wybranych prostych fonetycznie słowach;
  • odróżnia elementy świata fikcji od realnej rzeczywistości; byty rzeczywiste od medialnych, byty realistyczne od fikcyjnych;
  • rozpoznaje litery, którymi jest zainteresowane na skutek zabawy i spontanicznych odkryć, odczytuje krótkie wyrazy utworzone z poznanych liter w formie napisów drukowanych dotyczące treści znajdujących zastosowanie w codziennej aktywności;
  • odpowiada na pytania, opowiada o zdarzeniach z przedszkola, objaśnia kolejność zdarzeń w prostych historyjkach obrazkowych, układa historyjki obrazkowe, recytuje wierszyki, układa i rozwiązuje zagadki;
  • wykonuje własne eksperymenty językowe, nadaje znaczenie czynnościom, nazywa je, tworzy żarty językowe i sytuacyjne, uważnie słucha i nadaje znaczenie swym doświadczeniom;
  • eksperymentuje rytmem, głosem, dźwiękami i ruchem, rozwijając swoją wyobraźnię muzyczną; słucha, odtwarza i tworzy muzykę, śpiewa piosenki, porusza się przy muzyce i do muzyki, dostrzega zmiany charakteru muzyki, np. dynamiki, tempa i wysokości dźwięku oraz wyraża ją ruchem, reaguje na sygnały, muzykuje z użyciem instrumentów oraz innych źródeł dźwięku; śpiewa piosenki z dziecięcego repertuaru oraz łatwe piosenki ludowe; chętnie uczestniczy w zbiorowym muzykowaniu; wyraża emocje i zjawiska pozamuzyczne różnymi środkami aktywności muzycznej; aktywnie słucha muzyki; wykonuje lub rozpoznaje melodie, piosenki i pieśni, np. ważne dla wszystkich dzieci wprzedszkolu, np. hymn przedszkola, charakterystyczne dla uroczystości narodowych (hymn narodowy), potrzebne do organizacji uroczystości np. Dnia Babci i Dziadka, święta przedszkolaka (piosenki okazjonalne) i inne; w skupieniu słucha muzyki;
  • wykonuje własne eksperymenty graficzne farbą, kredką, ołówkiem, mazakiem itp., tworzy proste i złożone znaki, nadając im znaczenie, odkrywa w nich fragmenty wybranych liter, cyfr, kreśli wybrane litery i cyfry na gładkiej kartce papieru, wyjaśnia sposób powstania wykreślonych, narysowanych lub zapisanych kształtów, przetwarza obraz ruchowy na graficzny i odwrotnie, samodzielnie planuje ruch przed zapisaniem, np. znaku graficznego, litery i innych w przestrzeni sieci kwadratowej lub liniatury, określa kierunki i miejsca na kartce papieru;
  • czyta obrazy, wyodrębnia i nazywa ich elementy, nazywa symbole i znaki znajdujące się w otoczeniu, wyjaśnia ich znaczenie;
  • wymienia nazwę swojego kraju i jego stolicy, rozpoznaje symbole narodowe (godło, flaga, hymn), nazywa wybrane symbole związane z regionami Polski ukryte w podaniach, przysłowiach, legendach, bajkach, np. o smoku wawelskim, orientuje się, że Polska jest jednym z krajów Unii Europejskiej;
  • wyraża ekspresję twórczą podczas czynności konstrukcyjnych i zabawy, zagospodarowuje przestrzeń, nadając znaczenie umieszczonym w niej przedmiotom, określa ich położenie, liczbę, kształt, wielkość, ciężar, porównuje przedmioty w swoim otoczeniu z uwagi na wybraną cechę;
  • klasyfikuje przedmioty według: wielkości, kształtu, koloru, przeznaczenia, układa przedmioty w grupy, szeregi, rytmy, odtwarza układy przedmiotów i tworzy własne, nadając im znaczenie, rozróżnia podstawowe figury geometryczne (koło, kwadrat, trójkąt, prostokąt);
  • eksperymentuje, szacuje, przewiduje, dokonuje pomiaru długości przedmiotów, wykorzystując np. dłoń, stopę, but;
  • określa kierunki i ustala położenie przedmiotów w stosunku do własnej osoby, a także w stosunku do innych przedmiotów, rozróżnia stronę lewą i prawą;
  • przelicza elementy zbiorów w czasie zabawy, prac porządkowych, ćwiczeń iwykonywania innych czynności, posługuje się liczebnikami głównymi i porządkowymi, rozpoznaje cyfry oznaczające liczby od 0 do 10, eksperymentuje z tworzeniem kolejnych liczb, wykonuje dodawanie i odejmowanie w sytuacji użytkowej, liczy obiekty, odróżnia liczenie błędne od poprawnego;
  • posługuje się w zabawie i w trakcie wykonywania innych czynności pojęciami dotyczącymi następstwa czasu np. wczoraj, dzisiaj, jutro, rano, wieczorem, w tym nazwami pór roku, nazwami dni tygodnia i miesięcy;
  • rozpoznaje modele monet i banknotów o niskich nominałach, porządkuje je, rozumie, do czego służą pieniądze w gospodarstwie domowym;
  • posługuje się pojęciami dotyczącymi zjawisk przyrodniczych, np. tęcza, deszcz, burza, opadanie liści z drzew, sezonowa wędrówka ptaków, kwitnienie drzew, zamarzanie wody, dotyczącymi życia zwierząt, roślin, ludzi w środowisku przyrodniczym, korzystania z dóbr przyrody, np. grzybów, owoców, ziół;
  • podejmuje samodzielną aktywność poznawczą np. oglądanie książek, zagospodarowywanie przestrzeni własnymi pomysłami konstrukcyjnymi, korzystanie z nowoczesnej technologii itd.;
  • wskazuje zawody wykonywane przez rodziców i osoby z najbliższego otoczenia, wyjaśnia, czym zajmuje się osoba wykonująca dany zawód;
  • rozumie bardzo proste polecenia w języku obcym nowożytnym i reaguje na nie; uczestniczy w zabawach, np. muzycznych, ruchowych, plastycznych, konstrukcyjnych, teatralnych; używa wyrazów i zwrotów mających znaczenie dla danej zabawy lub innych podejmowanych czynności; powtarza rymowanki i proste wierszyki, śpiewa piosenki w grupie; rozumie ogólny sens krótkich historyjek opowiadanych lub czytanych, gdy są wspierane np. obrazkami, rekwizytami, ruchem, mimiką, gestami;
  • reaguje na proste polecenie w języku mniejszości narodowej lub etnicznej, używa wyrazów i zwrotów mających znaczenie w zabawie i innych podejmowanych czynnościach: powtarza rymowanki i proste wierszyki, śpiewa piosenki; rozumie ogólny sens krótkich historyjek opowiadanych lub czytanych wspieranych np. obrazkiem, rekwizytem, gestem; zna godło (symbol) swojej wspólnoty narodowej lub etnicznej;
  • reaguje na proste polecenie w języku regionalnym – kaszubskim, używa wyrazów i zwrotów mających znaczenie w zabawie i innych podejmowanych czynnościach: powtarza rymowanki i proste wierszyki, śpiewa piosenki; rozumie ogólny sens krótkich historyjek opowiadanych lub czytanych wspieranych np. obrazkiem, rekwizytem, gestem, zna godło (symbol) swojej wspólnoty regionalnej – kaszubskiej.

Warunki i sposób realizacji

  • Zgodnie z zapisami dotyczącymi zadań przedszkola nauczyciele organizują zajęcia wspierające rozwój dziecka. Wykorzystują do tego każdą sytuację i moment pobytu dziecka w przedszkolu, czyli tzw. zajęcia kierowane i niekierowane. Wszystkie doświadczenia dzieci płynące z organizacji pracy przedszkola są efektem realizacji programu wychowania przedszkolnego. Ważne są zatem zajęcia kierowane, jak i czas spożywania posiłków, czas przeznaczony na odpoczynek i charakter tego odpoczynku, uroczystości przedszkolne, wycieczki, ale i ubieranie, rozbieranie. Bardzo ważna jest samodzielna zabawa.
  • Przedstawione w podstawie programowej naturalne obszary rozwoju dziecka wskazują na konieczność uszanowania typowych dla tego okresu potrzeb rozwojowych, których spełnieniem powinna stać się dobrze zorganizowana zabawa, zarówno w budynku przedszkola, jak i na świeżym powietrzu. Naturalna zabawa dziecka wiąże się z doskonaleniem motoryki i zaspokojeniem potrzeby ruchu, dlatego organizacja zajęć na świeżym powietrzu powinna być elementem codziennej pracy z dzieckiem w każdej grupie wiekowej.
  • Nauczyciele, organizując zajęcia kierowane, biorą pod uwagę możliwości dzieci, ich oczekiwania poznawcze i potrzeby wyrażania swoich stanów emocjonalnych, komunikacji oraz chęci zabawy. Wykorzystują każdą naturalnie pojawiającą się sytuację edukacyjną prowadzącą do osiągnięcia dojrzałości szkolnej. Sytuacje edukacyjne wywołane np. oczekiwaniem poznania liter skutkują zabawami w ich rozpoznawaniu. Jeżeli dzieci w sposób naturalny są zainteresowane zabawami prowadzącymi do ćwiczeń czynności złożonych, takich jak liczenie, czytanie, a nawet pisanie, nauczyciel przygotowuje dzieci do wykonywania tychże czynności zgodnie z fizjologią i naturą pojawiania się tychże procesów.
  • Przedszkole jest miejscem, w którym poprzez zabawę dziecko poznaje alfabet liter drukowanych. Zabawa rozwija w dziecku oczekiwania poznawcze w tym zakresie i jest najlepszym rozwiązaniem metodycznym, które sprzyja jego rozwojowi. Zabawy przygotowujące do nauki pisania liter prowadzić powinny jedynie do optymalizacji napięcia mięśniowego, ćwiczeń planowania ruchu przy kreśleniu znaków o charakterze literopodobnym, ćwiczeń czytania liniatury, wodzenia po śladzie i zapisu wybranego znaku graficznego. W trakcie wychowania przedszkolnego dziecko nie uczy się czynności złożonych z udziałem całej grupy, lecz przygotowuje się do nauki czytania i pisania oraz uczestniczy w procesie alfabetyzacji.
  • Nauczyciele diagnozują, obserwują dzieci i twórczo organizują przestrzeń ich rozwoju, włączając do zabaw i doświadczeń przedszkolnych potencjał tkwiący w dzieciach oraz ich zaciekawienie elementami otoczenia.
  • Współczesny przedszkolak funkcjonuje w dynamicznym, szybko zmieniającym się otoczeniu, stąd przedszkole powinno stać się miejscem, w którym dziecko otrzyma pomoc w jego rozumieniu.
  • Organizacja zabawy, nauki i wypoczynku w przedszkolu oparta jest na rytmie dnia, czyli powtarzających się systematycznie fazach, które pozwalają dziecku na stopniowe zrozumienie pojęcia czasu i organizacji oraz dają poczucie bezpieczeństwa i spokoju, zapewniając mu zdrowy rozwój.
  • Pobyt w przedszkolu jest czasem wypełnionym zabawą, która pod okiem specjalistów tworzy pole doświadczeń rozwojowych budujących dojrzałość szkolną. Nauczyciele zwracają uwagę na konieczność tworzenia stosownych nawyków ruchowych u dzieci, które będą niezbędne, aby rozpocząć naukę w szkole, a także na rolę poznawania wielozmysłowego. Szczególne znaczenie dla budowy dojrzałości szkolnej mają zajęcia rytmiki, które powinny być prowadzone w każdej grupie wiekowej oraz gimnastyki, ze szczególnym uwzględnieniem ćwiczeń zapobiegających wadom postawy.
  • Nauczyciele systematycznie informują rodziców o postępach w rozwoju ich dziecka, zachęcają do współpracy w realizacji programu wychowania przedszkolnego oraz opracowują diagnozę dojrzałości szkolnej dla tych dzieci, które w danym roku mają rozpocząć naukę w szkole.
  • Przygotowanie dzieci do posługiwania się językiem obcym nowożytnym powinno być włączone w różne działania realizowane w ramach programu wychowania przedszkolnego i powinno odbywać się przede wszystkim w formie zabawy. Należy stworzyć warunki umożliwiające dzieciom osłuchanie się z językiem obcym w różnych sytuacjach życia codziennego. Może to zostać zrealizowane m.in. poprzez kierowanie do dzieci bardzo prostych poleceń w języku obcym w toku różnych zajęć i zabaw, wspólną lekturę książeczek dla dzieci w języku obcym, włączanie do zajęć rymowanek, prostych wierszyków, piosenek oraz materiałów audiowizualnych w języku obcym. Nauczyciel prowadzący zajęcia z dziećmi powinien wykorzystać naturalne sytuacje wynikające ze swobodnej zabawy dzieci, aby powtórzyć lub zastosować w dalszej zabawie poznane przez dzieci słowa lub zwroty.
  • Dokonując wyboru języka obcego nowożytnego, do posługiwania się którym będą przygotowywane dzieci uczęszczające do przedszkola lub innej formy wychowaniaprzedszkolnego, należy brać pod uwagę, jaki język obcy nowożytny jest nauczany w szkołach podstawowych na terenie danej gminy.
  • Aranżacja przestrzeni wpływa na aktywność wychowanków, dlatego proponuje się takie jej zagospodarowanie, które pozwoli dzieciom na podejmowanie różnorodnych form działania. Wskazane jest zorganizowanie stałych i czasowych kącików zainteresowań. Jako stałe proponuje się kąciki: czytelniczy, konstrukcyjny, artystyczny, przyrodniczy. Jako czasowe proponuje się kąciki związane z realizowaną tematyką, świętami okolicznościowymi, specyfiką pracy przedszkola.
  • Elementem przestrzeni są także zabawki i pomoce dydaktyczne wykorzystywane w motywowaniu dzieci do podejmowania samodzielnego działania, odkrywania zjawisk oraz zachodzących procesów, utrwalania zdobytej wiedzy i umiejętności, inspirowania do prowadzenia własnych eksperymentów. Istotne jest, aby każde dziecko miało możliwość korzystania z nich bez nieuzasadnionych ograniczeń czasowych.
  • Elementem przestrzeni w przedszkolu są odpowiednio wyposażone miejsca przeznaczone na odpoczynek dzieci (leżak, materac, mata, poduszka), jak również elementy wyposażenia odpowiednie dla dzieci o specjalnych potrzebach edukacyjnych.
  • Estetyczna aranżacja wnętrz umożliwia celebrowanie posiłków (kulturalne, spokojne ich spożywanie połączone z nauką posługiwania się sztućcami), a także możliwość wybierania potraw przez dzieci (walory odżywcze i zdrowotne produktów), a nawet ich komponowania.
  • Aranżacja wnętrz umożliwia dzieciom podejmowanie prac porządkowych np. po i przed posiłkami, po zakończonej zabawie, przed wyjściem na spacer.

Priorytety przedszkola na 2017/2018

Priorytety do pracy na rok szkolny 2017/2018:

  1. kształtowanie umiejętności radzenia sobie w sytuacjach trudnych (sukcesy, porażki, konflikty) oraz gotowości do poszukiwania rozwiązań i zastosowania odpowiednich strategii,
  2. doskonalenie kompetencji w zakresie logicznego myślenia, z jednoczesnym rozbudzaniem ciekawości poznawczej,
  3. pogłębienie pracy z dziećmi w 3 obszarach: motoryka duża (równowaga, koordynacja ruchów ciała), sprawność manualna (grafomotoryka, motoryka mała), oraz orientacja (schemat własnego ciała, przestrzeń, lewa i prawa strona ciała).

 

Priorytet 1

kształtowanie umiejętności radzenia sobie w sytuacjach trudnych (sukcesy, porażki, konflikty) oraz gotowości do poszukiwania rozwiązań i zastosowania odpowiednich strategii

Kształtowanie odporności emocjonalnej polega na hartowaniu i organizowaniu odpowiednio sytuacji trudnych dostosowanych do wieku oraz możliwości dziecka (np. w trakcie zajęć z psychologiem, w postaci scenek dramowych). Celem takich działań jest doświadczanie trudności i wdrażanie do znoszenia porażki w bezpiecznych warunkach.  Nic nas tak nie uczy jak doświadczenie. 

Zwycięstwa uczą, że warto podejmować wyzwania pomimo doświadczanych trudności. Przegrana jest zaś nieodłącznym elementem życia, którego nie da się uniknąć a rolą nas dorosłych jest pomóc dzieciom rozwinąć umiejętność łagodnego ich znoszenia.

Dzieci o wysokiej odporności emocjonalnej są pewniejsze siebie, stabilniejsze i spokojniejsze. Potrafią dobrze radzić sobie ze stresem i presją, nie okazują przy tym zbyt mocnych reakcji i emocji, przyjmują sprawy takimi, jakie one są. Nie mają tendencji do zamartwiania się na zapas i mimo porażek podejmują kolejne wyzwania.

Planowane działania dla priorytetu 1:

  • wprowadzenie większej ilości konstruowanych przez dzieci gier w oparciu o założenia programu „Dziecięca matematyka”,
  • kontynuacja w prowadzeniu gier i zabaw z konkretnymi zasadami np. „Gąski, gąski do domu”, znajdź przedmiot ukryty w sali,
  • kontynuacja w prowadzeniu gier i zabaw sportowych,
  • intensyfikacja zabaw dramowych,  interakcyjnych i integracyjnych,
  • wprowadzenie projektów grupowych.

 

Priorytet 2

doskonalenie kompetencji w zakresie logicznego myślenia, z jednoczesnym rozbudzaniem ciekawości poznawczej

Logiczne myślenie, czy inaczej rozumowanie, to zdolność myślenia przyczynowo skutkowego. Dzięki tej umiejętności podejmujemy decyzje, wybieramy, przewidujemy, odróżniamy co prawidłowe, od tego, co chybione i wyciągamy wnioski.  Ciekawość poznawcza to doświadczanie, badanie, klasyfikowanie oraz poznawanie związków między przyczyną a skutkiem.

Planowane działania dla priorytetu 2:

  • wprowadzenie większej ilości ćwiczeń poprzez gry, zabawy i łamigłówki przez dzieci w oparciu o założenia programu „Dziecięca matematyka”,
  • intensyfikacja eksperymentów oraz osobistych doświadczeń dzieci (np. spacery, wycieczki, projekty badawcze),
  • wprowadzenie projektów grupowych.

 

Priorytet 3

pogłębienie pracy z dziećmi w 3 obszarach: motoryka duża (równowaga, koordynacja ruchów ciała), sprawność manualna (grafomotoryka, motoryka mała), oraz orientacja (schemat własnego ciała, przestrzeń, lewa i prawa strona ciała).

Na przestrzeni ostatnich dwóch lat wprowadziliśmy poszerzoną obserwację dzieci z wykorzystaniem skróconej wersji Baterii Metod Diagnozy Rozwoju Psychomotorycznego  dzieci 5 i 6-letnich, która głównie stosowana jest w poradniach psychologiczno-pedagogicznych. Bateria ta jest specjalistycznym narzędziem, opracowanym  przez gdańską Pracownię Testów Psychologicznych i Pedagogicznych. Pozwala określić trudności rozwojowe oraz ich przyczyny, których już nie pokazują arkusze obserwacji cech rozwojowych dziecka standardowo stosowany w przedszkolach.  Dzięki zastosowaniu tego narzędzia dokonaliśmy pogłębionej analizy poziomu cech rozwojowych dzieci w poszczególnych obszarach. Pozwala nam to dokładniej zaplanować działania wspierające rozwój dzieci, z uwzględnieniem ich indywidualnych potrzeb i możliwości (w tym dzieci o szczególnych zdolnościach, jak i dzieci potrzebujących dodatkowych działań dydaktyczno-wychowawczych).

Co to znaczy w praktyce. Jeśli znamy tylko rodzaj trudności np. obniżona koordynacja wzrokowo-ruchowa, a nie wiemy co jest jej przyczyną to możemy podjąć działania, które nie pomogą zniwelować trudności. Można to porównać do leczenia bez diagnozy. Jeśli, poza trudnością, znamy jej przyczynę to możemy precyzyjniej dobrać działania wspierające lub terapeutyczne.  

W związku z wynikami, w nadchodzącym roku szkolnym planujemy podjęcie następujących działań:

  • zwiększenie aktywności ruchowej podczas pobytu dziecka w przedszkolu między innymi poprzez gimnastykę poranną, dzięki czemu będzie usprawniana motorykaduża i orientacja,
  • wprowadzenie większej ilości zabaw sensoplastycznych, które mają na celu regulację napięcia mięśniowego i usprawnienie pracy ręki, co pozwoli podnieść sprawność manualną i umożliwi lepsze przygotowanie dziecka do nauki pisania.

Program wychowania przedszkolnego

Program "Zbieram, poszukuję, badam"

Program wychowania przedszkolnego „Zbieram, poszukuję, badam” autorstwa Doroty Dziamskiej i Marzeny Buchnat jest głównym narzędziemi pracy w naszych przedszkolach. Powstawał na przestrzeni wielu lat i został skonstruowany na podstawie doświadczeń z pracy wielu nauczycieli w przedszkolach oraz wiedzy naukowej. Program nie powiela szablonowej konstrukcji wielu programów i nie kopiuje wyłącznie zapisów podstawy programowej. Ogromną zaletą tego programu jest podejście i szacunek autorek do dziecka jako osoby, co stanowi dobre partnerstwo z naszym programem wychowawczym - Pozytywną Dyscypliną.

Cele programu:

  • angażowanie w problemy adaptacyjne współczesnych dzieci
  • systematyczne diagnozowanie osiągnięć dzieci
  • holistyczne ujęcie rozwoju dziecka
  • podkreślenie wagi doświadczeń przedszkolnych
  • nadanie znaczenia metodom aktywizującym
  • przygotowanie do życia w społeczeństwie informacyjnym

Osobowy wymiar dziecka

W programie odkrywamy całego człowieka, holistyczne ujęcie jego rozwoju ze wskazaniem, w jaki sposób rozwój fizyczny, emocjonalny, społeczny i poznawczy warunkują się wzajemnie. Autorki precyzyjnie wyjaśniają, jak ważne jest u dziecka odpowiednie wartościowanie emocjonalne sytuacji i doświadczeń, aby stymulować jego rozwój, a nie tworzyć blokady. Te interesujące zagadnienia szeroko opisane pomagają zwartościować bieżącą pracę nauczyciela, skorygować naszą komunikację z dziećmi, na której przecież opiera się ich rozumowanie i aktywność w przedszkolu.

Doświadczenie przedszkolne

Autorki często podkreślają wagę przestrzeni, którą powinien organizować nauczyciel, żeby dzieci mogły poszukiwać, badać, eksplorować i gromadzić doświadczenia. Doświadczenia, a nie forsowanie celów do osiągnięcia przez dzieci są kolejnym przejawem troski o rozumne wychowanie i pozostawienie dziecka w bezpiecznej wolnej przestrzeni prawdziwego dzieciństwa z jednoczesnym podkreśleniem ważnych edukacyjnych aspektów aktywności dzieci w tym czasie. Integracja doświadczeń oraz systematyczna praca nad spójnością doznań zmysłowych, tzw. integracja sensoryczna, wskazują, iż program wyznacza nauczycielom przedszkola konkretne zadanie, którego realizacja ma polegać na rzetelnym przygotowaniu dzieci do podjęcia w przyszłości nauki w szkole. Dziecko w przedszkolu odkrywa zatem np. fragmenty liter ukryte w obrazkach i znakach graficznych. Nadaje znaczenie swoim konstrukcjom i wytworom. Odkrywa funkcjonalność poznanych znaków, kształtów, form i ich znaczenie, nadając sens swoim doświadczeniom.

Planowanie pracy jako wynik systematycznej diagnozy

Według koncepcji programu nauczyciel nie tworzy sformalizowanej diagnozy według zewnętrznych tabel i sugestii, a podążając za dzieckiem, obserwuje permanentnie jego aktywność, aby zaplanować pracę. Systematyczne diagnozowanie osiągnięć dzieci wynika z przyjętej podstawy naukowej w programie - tj. poznawczej teorii rozwijającego się dziecka oraz podejścia sytuacyjnego do samego procesu wychowania. Diagnoza i planowanie stają się zatem zintegrowanym procesem, którym kieruje nauczyciel, żeby zorganizować holistyczne pole doświadczeń. Nauczyciel obserwuje zachowanie, aktywność dzieci, jej rodzaje, a także wytwory. W wyniku obserwacji planuje pracę, biorąc pod uwagę dojrzałość dzieci do podejmowania konkretnych czynności manualnych czy intelektualnych, a także związanych z przeżywaniem konkretnych uczuć i relacji społecznych. Przykłady diagnozy i planowania przedstawione w programie mogą stać się inspiracją dla nauczyciela, a nawet bezpośrednią propozycją budowy narzędzi do wykorzystania w pracy.

Wskazanie holistycznych metod

Sposoby osiągania przez dzieci celów rozwojowych dotyczą metod zaproponowanych w programie, których autorki nie ograniczyły do jednej czy do dwóch. Zaproponowane metody dobrane są tak, aby stosowanie ich w bieżącej pracy tworzyło dzieciom holistyczne pole doświadczeń, a nie doskonaliło jednostronnie wybrane funkcje organizmu. Warto podkreślić, iż wszystkie proponowane w programie metody należą do grupy metod aktywizujących. Ich stosowanie dotyczy wzajemnie warunkujących się mechanizmów jako obowiązkowych elementów aktywności poznawczej dziecka. Należą do nich: radosne zdziwienie, wyobraźnia, eksploracja, badanie, przekształcanie, przetwarzanie, tworzenie, rozmawianie, prezentowanie, odkrycie.

Precyzyjny język metodyczny

Nieodzownym elementem pracy nauczyciela jest dokumentowanie pracy. W programie znajdujemy wiele wskazówek metodycznych napisanych precyzyjnym jednoznacznym językiem z jednoczesnym podaniem uzasadnień funkcji wykonywanych przez dzieci ćwiczeń. Fachowo opisane funkcje stosowanych przez nauczycieli technik (ćwiczeń, zabaw, gier) można wykorzystać jako propozycje prawidłowych zapisów potrzebnych do wykonania konspektów zajęć (scenariuszy), opisów sytuacji edukacyjnych, zapisów w dzienniku czy innych form, np. sprawozdań z realizacji programu. Jest to bardzo ważny element programu ułatwiający pracę nauczyciela i skracający czas przygotowywania wszelkiej dokumentacji. Autorki bardzo wyraźnie określają, czym są kręgi tematyczne zajęć, a czym ich uporządkowanie w bloki. Ten porządek umożliwia w planowaniu pracy uniknięcie błędów metodycznych, zapewniając jednocześnie nauczycielowi oszczędność czasu w procesie przygotowywania zajęć.

Adaptacja

Autorki programu w sposób szczególny zachęcają nauczycieli do zaangażowania się w tzw. problemy adaptacyjne współczesnych dzieci. To ważne zagadnienie często jest kojarzone jedynie z pierwszym wejściem do przedszkola dzieci trzyletnich. Dotyczy ono jednak wielu etapów życia człowieka. Dlatego w programie odnajdujemy przykłady postępowania nauczyciela przedszkola, mającego na celu pomoc dzieciom w przeżywaniu kryzysu adaptacyjnego w różnych momentach życia.

Aby nie zagubić dziecka w natłoku informacji

Szybkie tempo rozwoju cywilizacji, nowoczesne technologie i mnogość źródeł informacji w otoczeniu dziecka autorki postrzegają jako problem, który powinien zrodzić refleksję pedagogiczną nauczyciela przedszkola. Przesyt informacji nie pomaga bowiem dziecku w integrowaniu wiedzy i jej użyciu w praktyce. Aby przygotować dzieci do bezpiecznego poruszania się w potoku informacji, program przewiduje realizację zadań wychowawczych zawartych w tzw. projekcie SUM – selektywne uczestnictwo w mediach. To niezwykle ważny fragment programu adekwatny do potrzeb współczesnych dzieci, stanowiący profilaktykę uzależnień od mediów i zbędnych informacji już od najwcześniejszych lat życia dziecka. SUM jednocześnie przygotowuje dzieci do odpowiedzialności za dokonywane wybory. Nauczycielom otwiera oczy na mechanizmy, które zamiast budować więzi grupowe wpływają destruktywnie na rozwój dzieci szczególnie w obszarach emocjonalnym i społecznym.

Bibiografia:

  • W trosce o holistyczny rozwój dziecka - praca w przedszkolu według programu "Zbieram, poszukuję, badam", Janina Krystyna Tiereszko, 25 maja 2017

Program wychowawczy - Pozytywna Dyscyplina

Pozytywna Dyscyplina (PD) w przedszkolu

Pozytywna Dyscyplina pozwala placówkom na stworzenie i wdrożenie kompleksowego procesu kształcenia, który obejmuje nauczanie wzajemnego szacunku. PD pozwala osiągać znakomite wyniki w nauce i umożliwia przedszkolakom rozwinięcie potrzebnych umiejętności w sposób usystematyzowany i oparty na doświadczeniu. Autorkami Pozytywnej Dyscypliny są Jane Nelsen i Lynn Lott. PD opiera się na pracy Alfreda Adlera i jego ucznia - Rudolfa Dreikursa. Adler postrzegał ludzkie zachowanie jako dążenie ku poczuciu przynależności (kontaktu) i znaczenia. Jego zdaniem, by człowiek mógł się rozwijać potrzebuje odwagi do bycia niedoskonałym. Adler wierzył, że dzieci potrzebują zarówno porządku (struktury, zasad, granic i odpowiedzialności)  jak i wolności (przyzwoleń, zachęty i wsparcia). Wiele podobieństw do tego podejścia odnajdziemy w innych humanistycznych nurtach psychologicznych jak "Rodzicielstwo Bliskości" czy "Wychowanie bez przemocy" czy też mało-popularna w Polsce "Analiza Transakcyjna" E.Berne.

5 kryteriów Pozytywnej Dysycpliny (PD) w przedszkolu

  • pomaga odczuwać poczucie więzi, czyli zaspokaja fundamentalne potrzeby przynależności i znaczenia
  • uczy jak stawiać granice z zachowaniem szacunku i uprzejmości 
  • jest ukierunkowana i skuteczna w dłuższej perspektywie czasu
  • uczy kluczowych kompetencji społecznych i intra-personalnych
  • stymuluje do odkrywania własnych zdolności i możliwości

Rola Nauczyciela

To na nauczycielu spoczywa obowiązek stworzenia dzieciom szerokiego zakresu możliwości ćwiczenia, by opanowały umiejętności, których będą potrzebowały do odniesienia sukcesu. Kiedy dziecko napotka w swoim otoczeniu wyzwanie i otrzyma wsparcie - nastąpi rozwój, a kiedy nie otrzyma wsparcia - nastąpi ucieczka lub atak. Zatem rolą nauczyciela w przedszkolu jest zachęcać do rozwoju.

Tradycyjne wychowanie (T) v. Pozytywna Dyscyplina (PD)

Tradycyjne wychowanie opiera się na zależności dziecka względem dorosłego, wielu dorosłych ma przeświadczenie że są ważniejsi niż dzieci. Wielu dorosłych brak podporządkowania u dzieci definiuje jako niegrzeczne zachowanie, a zadawanie pytań czy też wypowiadanie własnego zdania interpretuje jako pyskowanie. Niestety część rodziców czy nauczycieli frustruje się faktem, że zachowanie współczesnych dzieci nijak się ma do starych standardów, gdzie funkcjonował model uległości i surowości. Wielu dorosłych wychowawanych w czasach nadmiernej kontroli i surowości  ma potrzebę radykalnej zmiany podejścia wychowawczego wobec własnych dzieci. Konsekwencją tej decyzji jest danie dzieciom ogromnej ilości przyzwoleń i wspieranie, które przybiera formę wyręczania. Tak właśnie narodziło się - bezstresowe wychowanie, które (na szczęście) głównie funkcjonuje w domach rodzinnych i którego głównym efektem wychowawczym jest kształtowanie się egocentrycznych i anarchicznych postaw u dzieci. A czym jest Pozytywna Dyscyplina? Najłatwiej to zrozumieć analizując różnice między tradycyjnym wychowaniem a Pozytywną Dyscypliną.

Nauczanie

  • dziecko jest przedmiotem nauczania nauczyciela, dorosły ma kontrolę nad procesem edukacyjnym i realizacją celów edukacyjnych, to on mówi co jest właściwe a co nie;  przedszkolak ma podążać za tokiem myślenia nauczyciela; ten model nauczania kształtuje u dziecka poczucie zależności względem nauczyciela (T)
  • dziecko jest podmiotem nauczania nauczyciela, dorosły określa granice (ramy) i cele edukacyjne oraz pozwala przedszkolakom na eksplorowanie, doświadczanie i samodzielne dochodzenie do wniosków; dziecko ma poczucie przynależności i znaczenia w grupie przedszkolnej, oraz współzależności z nauczycielem i grupą (PD)

Sposób motywywania dzieci

  • stosowanie pozytywnych motywatorów zewnętrznych (nagrody) - jak naklejki, tablice motywacyjne, chwalenie efektów;  oraz negatywnych motywatorów zewnętrznych (kar) - np. jeżyk do myślenia, pozbawianie przywilejów, wpędzanie w poczucie winy przez pouczanie (T)
  • stosowanie zachęt - np. docenianie postępów, postawy, wytrwałości itd (PD)

Autorytet nauczyciela

  • wynika głównie z faktu zajmowania określonego stanowiska i roli, nauczyciel ma poczucie nadrzędności względem dzieci i oczekuje posłuszeństwa (podporządkowania) i szacunku od swoich podopiecznych (T)
  • oparty jest na symetrycznej relacji, zbudowanej między dorosłym a dzieckiem, nauczyciel zachowuje się z szacunkiem wobec swoich podopiecznych i tego samego oczekuje od nich (PD)

Szacunek oznacza    

  • porządek i podporządkowanie w relacji nauczyciel - przedszkolak, w której godność i szacunek dla dorosłego są nadrzędne (T)
  • wzajemne poszanowanie w relacji nauczyciel - przedszkolak, w której każdy tak samo zasługuje na godność i szacunek (PD)

Niewłaściwe zachowanie Dziecka powoduje, że

  • nauczyciel poucza dziecko, co powoduje że maluch odczuwa wstyd lub poczucie winy;  może też stosować karę lub pozbawić nagrody; nauczyciel ma przeświadczenie, że kara pozwoli dziecku zrozumieć swoje złe zachowanie (T)
  • nauczyciel w pierwszej kolejności pomaga dziecku odzyskać kontakt ze sobą, ponieważ dzieci źle się zachowują, kiedy źle się czują; dalej stara się zrozumieć motywy dziecka by pomóc znaleźć mu inne i alternatywne rozwiązanie na zaspokojenie danej potrzeby (PD)

Rozwiązywanie problemów w grupie rówieśniczej

  • nauczyciel jest sędzią w sprawie i to on decyduje co jest dobre a co złe; oczekuje, że dziecko które było atakujące przeprosi drugie dziecko (ofiarę) w konkretny sposób, nawet jeśli przeprosiny są automatyczne i nieszczere (bo tak należy) (T)
  • nauczyciel wspiera dzieci w rozstrzyganiu konfliktów, dąży by dzieci same wypracowały rozwiązanie danej sytuacji; pokazuje, że przeprosiny powinny być autentyczne i szczere, a sama forma może obrać dowolny kształt zrozumiały da obydwu stron (PD)

Strategie i narzędzie wykorzystywane przez nauczyciela    

  • nagradzanie, chwalenie, karanie, pouczanie, ograniczanie przywilejów, stosowanie systemów motywacyjnych, narzucanie gotowych kontraktów, wydawanie poleceń, kontrolowanie (T)   
  • wspólne tworzenia kontraktów grupowych, uprzejme i stanowcze odwoływanie się do kontraktów, wspólne poszukiwanie rozwiązań, rozwijanie postaw empatycznych i asertywnych, zadawanie pytań pełych ciekawości, stosowanie zachęt, stosowanie naturalnych konsekwencji, wdrażanie do autokontroli i konsekwentne doprowadzani spraw do końca (PD)

Na tym etapie warto zadać sobie pytanie - do jakiego przedszkola chcę oddać swoje dziecko, swój najcennieszy skarb?

Dwujęzyczny profil przedszkola

Strona w przygotowaniu

Glottodydaktyka

Glottodydaktyka jest metodą nauki czytania i pisania opracowana przez prof. Bronisława Rocławskiego. Przywiązuje ogromną wagę do sposobu uczenia techniki płynnego czytania ze zrozumieniem, a także kształtowania nawyków czytelniczych i świadomości ortograficznej.

Prof. Rocławski jest zwolennikiem teorii mówiącej, że naukę czytania należy rozpocząć jak najwcześniej, już w momencie pojawienia się dziecka na świecie. Jej podstawą jest bowiem prawidłowa komunikacja rodziców z niemowlęciem. Należy więc jak najwcześniej ćwiczyć artykulację i trenować sprawność języka.

Zainteresowanie literami pojawia się już w drugim roku życia. W trzecim roku życia możemy już bawić się z dzieckiem literkami. Można, a wręcz powinno się ten potencjał rozwijać, wdrażać dziecko w nowe wartości poznawcze.
Współcześnie pedagodzy twierdzą, że potencjał poznawczy dzieci jest tak wielki, że mogą one nauczyć się czytać już w wieku 3-4 lat.

Podstawą glottodydaktyki jest:

  • prawidłowy rozwój narządów mowy,
  • przygotowanie dzieci do syntezy i analizy fonemowej mowy (składanie i dzielenie wyrazów na głoski) - głoskowanie zgodnie z zasadami fonetyki (jak słyszymy, nie jak piszemy) w oparciu o słownik fonetyczny j. polskiego lub słownik fonetyczny B. Rocławskiego,
  • wykorzystanie klocków LOGO do pracy z dzieckiem.

Synteza:

  • synteza sylabowa ---> ro-bo-cik (robocik)
  • synteza sylabowa z utrudnieniami (sylaby przeplatamy czynnościami, klaśnięciami, innymi sylabami lub głoskami, zmieniamy kolejność sylab) ---> cik-ro-bo (robocik)
  • synteza morfemowa ---> pies-ek (piesek)
  • synteza logotomowa ---> zeg-ar-ek (zegarek)
  • synteza logotomowo-fonemowa ---> lamp-a (lampa)
  • synteza fonemowo-logotomowa ---> r-ak (rak)
  • synteza fonemowa ---> s-y-l-a-b-i-n-k-a (sylabinka)
  • synteza fonemowa z utrudnieniami ---> sz-ma-a-ma-f-ma-a-ma (szafa)

Analiza:

  • analiza sylabowa ---> (ananas) a-na-nas,
  • analiza sylabowa z utrudnieniami (dzieci oddzielają sylaby wykonując czynności, klaśnięcia, wtrącając sylaby lub głoski) ---> (kapusta) ka-hej-pu-hej-sta-hej,
  • analiza fonemowa ---> (szkoła) sz-k-o-ł-a,
  • analiza fonemowa z utrudnieniami ---> (but) b-...-u-...-t-...

Do głoskowania dzieci są przygotowywane poprzez:

  • ćwiczenia słuchu (zabawy w rozpoznawanie dźwięków z otoczenia),
  • ćwiczenia narządów mowy (gimnastyka buzi i języka),
  • ćwiczenia oddechowe.

Do czytania dzieci są przygotowywane poprzez:

  • perfekcyjne rozpoznawanie i wybrzmiewanie wszystkich liter (także dwuznaków i innych: „ó”, „rz”, „ch”,. ..) - wybrzmiewanie krótko, bez „dodatków” np: w przypadku głoski "m" często wybrzmiewamy  "em" lub "my"
  • czytanie sylab przez „ślizganie” (m->a, m->o),
  • czytanie wyrazów (sylabami lub „ślizganiem”),
  • czytanie płynne.

Do pisania dzieci są przygotowywane poprzez:

  • wykonywanie dużej ilości prac plastycznych (rysowanie, malowanie, lepienie, wycinanie, wydzieranie - prawidłowe trzymanie przyborów piśmienniczych),
  • odtwarzanie różnorodnych kształtów, także literopodobnych, kreślenie liter (pisanych) bez liniatury,
  • kreślenie liter (pisanych) w liniaturze,
  • nie dajemy dzieciom wzorców pisania liter drukowanych.

Konieczną pomocą dydaktyczną w glottodydaktyce są klocki LOGO (patrz rysunek obok).

Programy uzupełniające

Stanowią uzupełnienie do głównego programu wychowania przedszkolnego "Zbieram, poszukuję, badam" wykorzystywanego w naszych przedszkolach. Staramy się by zajęcia edukacyjne były ciekawe, atrakcyjne i angażujące dla dzieci, dlatego wzbogacamy naszą pracę o autorkie programy.

Dziecięca matematyka

Jest to uzupełniający program nauczania, który stanowi w naszym przedszkolu itotny filar edukacji matematycznej.

Cele programu:

  •  rozwijanie uzdolnień, z jednoczesnym przyspieszaniem tempa rozwoju dzieci,
  • wyrównywanie deficytów lub trudności z uwzględnieniem możliwości rozwojowych i psychofizycznych dziecka,
  • przygotowanie dzieci do odnoszenia sukcesów w całej karierze szkolnej, a nie tylko w uczeniu się matematyki;

Założenia:

Wspomaganie rozwoju umysłowego dzieci wraz z edukacją matematyczną, którego główną ideą jest bazowanie na osobistych doświadczeniach dziecka.

Przebieg zajęć:

Każdy scenariusz podzielony jest na części, które możemy realizować jednego dnia lub podczas kilku spotkań. Ćwiczenia, zabawy,  gry i zadania, które prowadzą do osiągnięcia celów są skonstruowane w oparciu o bloki tematyczne, zgodne z założeniami programowymi:

  • Orientacja przestrzenna.
  • Rytmy i rytmiczna organizacja czasu.
  • Przyczyna i skutek. Przewidywanie następstw.
  • Kształtowanie umiejętności liczenia obiektów. 
  • Dodawanie i odejmowanie. Rozdawanie i rozdzielanie po kilka.
  • Klasyfikacja.
  • Pomaganie dzieciom w uświadomieniu sobie stałej liczby elementów w zbiorze, chociaż obserwują one zmiany sugerujące, że przedmiotów jest więcej lub mniej. Równoliczność.
  • Przybliżanie dzieciom  aspektu porządkowego liczby.
  • Długość: kształtowanie umiejętności mierzenia i pomaganie dzieciom w uświadomieniu sobie stałości długości.
  • Intuicje geometryczne.
  • Kształtowanie odporności emocjonalnej dzieci i zdolności do wysiłku intelektualnego.
  • Pomaganie dzieciom w uświadomieniu sobie stałej ilości płynów, chociaż po przelaniu wydaje się, że jest więcej lub mniej. Mierzenie ilości płynów.
  • Waga i ważenie.
  • Układanie i rozwiązywanie zadań z treścią. Zapisywanie czynności matematycznych w sposób dostępny dla sześciolatków.

Efekty:

Rozwój myślenia i hartowanie dziecięcej odporności w oparciu o specjalnie dobrane doświadczenia, na podstawie których dziecko tworzy pojęcia i nabywa nowych umiejętności.

Program "Zmysłolandia"

Program, który pomaga dzieciom poznawać świat wszystkimi zmysłami - wzrokiem, słuchem, węchem, dotykiem i smakiem. Gdy działają one prawidłowo wówczas dziecko rozwija się w sposób harmonijny, a my widzimy to w jego ruchach i zachowaniu.

Cele programu:

  • rozwijanie percepcji u dziecka, która odpowiada za odbieranie informacji z otoczenia; percepcja jest związana z odrębnymi modalnościami zmysłowymi, a wówczas mówimy o percepcji wzrokowej, słuchowej, smakowej, węchowej, dotykowej, o zmyśle równowagisensorycznej; tradycyjnie percepcję dzieli się na dwa etapy - percepcję sensoryczną i spostrzeganie
  • rozwijanie uwagi u dziecka, która odpowiada za selekcjonowanie informacji; uwaga jest nierozerwalnie związana z procesami percepcji do tego stopnia, że w niektórych sytuacjach wygodnie jest traktować uwagę tak, jakby była procesem percepcyjnym

Tak jak nasze ciało, aby rosnąć potrzebuje pożywienia, tak mózg do prawidłowego rozwoju potrzebuje bodźców z otoczenia. Uczymy się dzięki naszym zmysłom nieustannie przekazującym setki tysięcy informacji do mózgu, gdzie następuje ich łączenie i przetwarzanie w celu jak najlepszego zareagowania.
Gdy wszystkie zmysły działają prawidłowo dziecko rozwija się w sposób harmonijny, a my widzimy to w jego ruchach i zachowaniu. Wystarczy, że jesteśmy uważni na sygnały wysyłane przez dziecko i podążając za nim zapewniamy mu bodźce, których potrzebuje.

Program obejmuje:

  • zabawy i przedmioty sensoryczne
  • zabawy rozwijające nasze zmysły
  • masy plastyczno- sensoryczne

Program "Badam, doświadczam, eksperymentuję"

Program zakłada rozwijanie aktywności poznawczej dziecka przez organizowanie warunków do prowadzenia działań badawczych, czerpania radości w odkrywaniu nowego, rozwijania zainteresowań badawczych. Zabawy i eksperymenty pobudzają dziecko do myślenia a przede wszystkim do poszukiwania i działania. Radość i fascynacja w oczach małych badaczy  utwierdza nas w przekonaniu, że naprawdę warto inicjować i prowadzić z dziećmi eksperymenty i zabawy o charakterze badawczym.

Cele programu:

  • stymulowanie aktywności poznawczej, która obejmuje myślenie, mówienie, zapamiętywanie oraz procesy sensoryczne i percepcyjne; są to wszystkie te czynności, które człowiek, nabywa podczas swojego rozwoju i te czynności, które są mu konieczne i potrzebne do funkcjonowania oraz orientacji w środowisku, w jakim się otacza; są one warunkiem zdobywania i przetwarzania, przez jednostkę informacji i wiedzy, możliwości uczenia się oraz porozumienia z otoczeniem; dzięki nim, każdy z nas buduje własne wyobrażenia o sobie i świecie, w którym przyszło mu żyć,
  • kształtowanie postaw proekologicznych w różnych sytuacjach, w tym rozwijanie zainteresowań przyrodniczych
Dzieci już od urodzenia są ciekawskimi odkrywcami i badaczami, uczą się przez działanie i doświadczanie.  Aktywność poznawcza jest dla nich naturalną rzeczą wynikającą z wrodzonej potrzeby wysiłku umysłowego. Zazwyczaj przejawia się w zadawaniu przez dziecko pytań. Aby jednak odegrała istotne znaczenie dla rozwoju dziecka, należy ją stymulować. Warto zadbać, by dziecko miało okazję do samodzielnego poszukiwania odpowiedzi na nurtujące je pytania. Każda zabawa tego rodzaju niesie ze sobą ładunek pozytywnych emocji, co wspiera proces uczenia się. Najlepiej, bowiem zapamiętujemy to, co łączy się z silnymi emocjami. Dziecko podejmując zabawę badawczą staje przed określonym problemem, którego rozwiązanie jest bezpośrednim celem samej zabawy. Rozwiązując ten problem różnymi metodami dziecko prowokowane jest do wyciągania wniosków, szukania zależności, określania przyczyn i skutków. Przy okazji uczy się planowania własnych działań, poszukiwania oryginalnych pomysłów i rozwiązań. Zabawy badawcze, doświadczenia, eksperymenty są też świetną okazją do kształtowania się w umyśle dziecka nowych operacji umysłowych takich jak: analiza, synteza, porównywanie i uogólnianie. Przy okazji dzieci rozwijają wytrwałość, koncentrację uwagi i spostrzegawczość.

Metoda Weroniki Sherborne

Jest to metoda Ruchu Rozwijającego – programu nastawionego na rozwijanie, poprzez odpowiednie ćwiczenia i zabawy ruchowe, takich cech, jak: poczucie własnej wartości i pewności siebie, poczucie bezpieczeństwa, odpowiedzialność, wrażliwość, umiejętność nawiązywania kontaktów z drugą osobą.

Proponowane ćwiczenia kształtują świadomość własnego ciała, pobudzają ekspresję, inwencję, relaksują. Wszystkie wymagają współdziałania z partnerem lub grupą, wyzwalając i utrwalając pozytywne emocje. Szczególną rolę metoda ta odgrywa w pracy z dziećmi nadpobudliwymi, agresywnymi, lękliwymi, z powodzeniem jest też stosowana w przypadkach głębszych zaburzeń rozwojowych.

Metoda Denisona

Jest to metoda, której ćwiczenia pozwalają na korelację obu półkul mózgu, w wyniku których następuje usprawnienie funkcji wzrokowo-ruchowych, słuchowych, motorycznych. Ich autor udowadnia, że ćwiczenie polegające na stymulowaniu pewnych punktów ciała, nazwanych "punktami na myślenie" powoduje przesyłanie informacji z prawej półkuli mózgu do lewej strony ciała i w konsekwencji eliminowanie "przekręcania" liter, przestawiania sylab.

Ćwiczenia wielopoziomowe usprawniają percepcję słuchową, wzrokową oraz sprawność motoryczną. Jest to nieodzowna pomoc nauczyciela specjalisty w jego codziennej pracy dająca duże efekty pod warunkiem systematycznej współpracy z rodzicami. Metoda ta kładzie duży nacisk na lateralizację, szczególnie w przypadku, gdy nie jest jeszcze ustalona oraz na kształcenie orientacji w schemacie ciała i przestrzeni. Prowadzi również zajęcia uwzględniając w nich ćwiczenia kształtujące mowę i wiele ćwiczeń w czytaniu zaczynając od głoskowania, następnie przechodząc do sylabizowania, a kończąc na czytaniu całościowym.

Pedagogika Zabawy

Jest koncepcją zakładającą wspieranie rozwoju całej osobowości człowieka i łączy w sobie założenia i metody różnych kierunków psychologii i pedagogiki humanistycznej, służące do aktywizacji przeżyć. Pedagogika zabawy opiera się na nast. zasadach:

  • wspieranie percepcji, zdolności nawiązywania kontaktów, współżycia i wchodzenia w relacje z ludźmi, ponieważ umożliwiają one rozwój samoświadomości
  • inspirowanie do wyrażania siebie, doświadczania radości eksperymentowania, wspierania twórczej działalności
  • człowieka traktuje holistycznie jako osobę złożoną z ciała, duszy i umysłu, osobę uczącą się całościowo i funkcjonującą w swoich różnorodnych odniesieniach: Ja-Ty- My (społeczeństwo – środowisko ekologiczne – czas)
  • uczenie się polega na samodzielnym uświadamianiu sobie i formułowaniu celów, dochodzeniu do nich i ocenianiu osiągniętych rezultatów

Oddziaływanie - wychowanie i nauczanie globalne, ma na celu połączenie aspektów emocjonalnych i poznawczych. Zarówno tradycyjne nauczanie, jak również cała nasza kultura, są w sposób jednostronny silnie zorientowane na rozwój intelektu. Pedagogika zabawy dąży do przeciwstawienia się tej tendencji. Umysł człowieka może przyczynić się do pełnego rozwoju jednostki tylko wtedy, gdy pozostaje w rzeczywistym kontakcie z uczuciami i doświadczeniami, pozostając w dobrych kontaktach i relacjach z innymi ludźmi.

Do realizacji celów Pedagogika Zabawy wykorzystuje liczne metody obejmujące: elementy zabawy, twórczości artystycznej, pracy z ciałem, identyfikację, odgrywanie ról, podróżowanie w fantazji i wyobraźni, ćwiczenia relaksacyjne, informację zwrotną.

Psycholog przedszkolny

Praca psychologa w naszym przedszkolu zasadniczo różni się od pracy większości psychologów. Psycholog jest do naszej i Państwa dyspozycji, raz w tygodniu (środa) przez 9 godzin. W tym czasie:

  • realizuje indywidualną obserwację diagnostyczną mającą na celu wychwycenie ewentualnych nieprawidłowości w rozwoju emocjonalnym, społecznym dzieci oraz kształtowanie indywidualnych form pomocy psychologiczno-wychowawczej;
  • prowadzi konsultacje z nauczycielami (nadzór psychologiczny, kształtowanie, konsultowanie oraz koordynowanie indywidualnych i grupowych form pomocy psychologiczno-wychowawczej dla dzieci, spotkania doładowujące);
  • prowadzi indywidualne konsultacje (spotkania) z rodzicami - ilość spotkań wg potrzeb;
  • współtworzy i koordynuje systemy motywacyjne funkcjonujące w przedszkolu;
  • uczestniczy w procesie opracowywania arkuszy obserwacyjnych i diagnozy dzieci za ich pomocą;
  • prowadzi grupowe zajęcia ogólnorozwojowe według programu autorkiego.

Dodatkowo na zlecenie Dyrektora Przedszkola:

  • opracowuje i prowadzi szkolenia personelu pedagogicznego,
  • koordynuje przebieg zajęć adaptacyjnych dla dzieci rozpoczynających edukację w przedszkolu;
  • opracowuje i prowadzi warsztaty dla Rodziców. 

Zajęcia  ogólnorozwojowe według programu autorskiego zawierają:

  • ćwiczenia zwiększające świadomość własnych stanów emocjonalnych, jak i stanów innych osób, doskonalenia umiejętności mówienia o emocjach i ich przyporządkowywania, ujawniania emocji, poznawania sytuacji, które te emocje wyzwalają;
  • ćwiczenia wspomagające integrację percepcyjno-motoryczną;
  • ćwiczenia komunikacji w grupie (przestrzegania pewnych zasad panujących w grupie: bycie uważnym, zachowanie ciszy, słuchanie innych, komunikowania swoich racji, pomysłów; tworzenie współpracującej grupy, odkrywanie drugiej osoby, wymowa własnego ciała, otwarcie na innych);
  • ćwiczenia wzmacniające poczucie wspólnoty w grupie, uspołeczniające, kształtujące empatię i umiejętności współpracy z innymi;
  • ćwiczenia słuchowe, muzyczne (rozróżnianie niektórych dźwięków, łączenie odgłosów i muzyki z własnymi działaniami takimi jak gest, taniec, czy śpiew; rozwijanie zmysłu obserwacji i twórczego odkrywania otaczającego świata; poznawanie najprostszych pojęć związanych z rytmem);
  • rozwijanie twórczego myślenia (rozwijanie wyobraźni, umiejętności tworzenia skojarzeń, koncentracji uwagi, doskonalenia aktywnego słuchania i spostrzegania, pamięci bezpośredniej; nauka werbalizacji materiału obrazkowego, nauka wyobrażania materiału niewerbalnego, zapamiętywanie widzianych obrazów i słyszanych tekstów);
  • ćwiczenia relaksacyjne i oddechowe;
  • ćwiczenie różnych sposobów rozładowywania swojej energii – swobodna zabawa ruchowa, kontrolowana ekspresja ruchowa;
  • ćwiczenia regulowania i kontrolowania napięcia mięśniowego;
  • ćwiczenia umiejętności rozwiązywania sytuacji konfliktowych w grupie; obserwacja swobodnej zabawy dzieci, sposobów identyfikowania i wyrażania uczuć, przeżyć, doświadczeń w toku zabawy.

Opis wykształcenia naszego psychologa znajdą Państwo na stronie - Specjaliści.

Gimnastyka korekcyjna

Aby przybliżyć zagadnienie gimnastyki korekcyjnej należy sobie odpowiedzieć na pytanie, co to jest postawa ciała? Otóż postawa ciała (wg T. Kasperczyka) nazywamy indywidualne ukształtowanie ciała każdego człowieka i położenie poszczególnych odcinków tułowia oraz nóg w pozycji stojącej. Natomiast postawa prawidłowa jest to taka postawa, która występuje dostatecznie często, aby można ją było uznać za charakterystyczną dla danej populacji. Jest ona atrybutem osobników zdrowych o prawidłowym rozwoju fizycznym i psychicznym.
Wiek przedszkolny uważany jest za okres krytyczny dla kształtowania postawy, ponieważ w okresie tym występują rożnego rodzaju nieprawidłowości postawy ciała, które rozwijają się i przekształcają w wady wymagające wielu starań w celu ich zahamowania lub usunięcia. Najwięcej przypadków wad postawy zaczyna uwidaczniać się już około 5 roku życia, a najczęstszą wadą jest płaskostopie.

Do wad postawy zalicza się:

  • wady kręgosłupa:
    • plecy okrągłeplecy wklęsłe
    • plecy okrągło-wklęsłeplecy płaskie
    • boczne skrzywienie kręgosłupa (scoliosis)
  • wady klatki piersiowej:
    • klatka piersiowa lejkowata
    • klatka piersiowa kurza
  • wady kończyn dolnych:
    • koślawość kolan
    • szpotawość kolan
  • wady stóp:
    • stopa płaska
    • stopa płasko-koślawa
    • stopa szpotawa
    • stopa wydrążona
    • zniekształcenia palców stóp

Najważniejszymi przyczynami wad postawy są:

  • siedzący tryb życia oraz niedobór ruchu,
  • przyjmowanie jednorodnych i długotrwałych pozycji w pracy, często nieprawidłowych,
  • niski poziom kultury zdrowotnej społeczeństwa.

Aby zapobiec wadom postawy należy:

  • ograniczyć siedzący tryb życia,
  • zwiększyć ogólną aktywność ruchową z uwzględnieniem wzmacniania mięśni grzbietu i brzucha oraz dobór ćwiczeń mających na celu kształtowanie prawidłowych krzywizn kręgosłupa,
  • wyrobić nawyk utrzymania prawidłowej postawy ciała we wszystkich czynnościach życia,
  • dostosować sprzęty domowe do potrzeb i możliwości fizjologicznych kręgosłupa.

W odniesieniu do dzieci przedszkolnych (5-6 letnich) zapobiegając wadom postawy należy:

  • zabezpieczyć odpowiednią dawkę snu-około 9 h na dobę, dziecko powinno mieć własne łóżko z twardym, nie uginającym się materacem i małą poduszką, której grubość winna wypełnić przestrzeń zawartą między barkiem a uchem w pozycji leżącej na boku,
  • prowadzić ćwiczenia poranne wraz z całą rodziną, najlepiej na świeżym powietrzu o charakterze biegów, podskoków oraz ćwiczenia w utrzymaniu prawidłowej postawy ciała,
  • w czasie wolnym należy ćwiczyć w domu z dzieckiem zestaw ćwiczeń zaleconych przez nauczyciela, odpoczynek dziecka powinien być czynny (minimum 2 h),
  • podczas pracy dziecka przy stoliku należy zwrócić uwagę na to, aby światło padało z lewej strony nie rażąc oczu, wysokość krzesła odpowiadała długości podudzi, wymodelowane oparcie podpierało odcinek lędżwiowo-piersiowy kręgosłupa tak, aby dziecko przy siedzeniu opierając się przedramionami o blat stołu miało wyprostowany kręgosłup i barki ustawione poziomo,
  • odżywianie powinno być pełnowartościowe wg ogólnie przyjętych zasad, w przypadku nadwagi, która jest często przyczyną wad postawy należy zastosować dietę odchudzającą.

Gimnastyka korekcyjna jest skierowana głównie do dzieci młodszych nie wymagających jeszcze postępowania rehabilitacyjnego, są to dzieci przedszkolne, u których wady postawy są wynikiem słabego umięśnienia lub nieprawidłowego nawyku utrzymania postawy ciała. Kompensacja, czyli zapobieganie i korektywa-leczenie wchodzi w skład edukacji zdrowotnej i ruchowej zawartej w programach wychowania przedszkolnego.

Postępowanie, wyrównawczo-korekcyjne ma na celu likwidację wady lub zahamowanie jej dalszego rozwoju, a tym samym przywrócenie prawidłowej postawy ciała. W postępowaniu zasadniczą rolę odgrywają: ćwiczenia, właściwa organizacja warunków życia, przestrzeganie zasad higieny pracy i wypoczynku, żywienia oraz ogólna ruchliwość dziecka. Proces ten jest przeważnie długotrwały i wymagający współdziałania lekarza, nauczyciela, rodziców i dziecka.

Całokształt procesu korekcyjno-kompensacyjnego wymaga takiego postępowania dydaktycznego, w trakcie którego zakres materiału ćwiczeń ruchowych, stopień trudności, formy, metody i zasady będą dostosowane do psychofizycznego i motorycznego rozwoju oraz wydolności organizmu dziecka.

Dziecko powinno zrozumieć sens i cel stosowanych ćwiczeń i zabaw korekcyjnych, które mają nie tylko rozwijać potrzeby ruchowe, ale także stanowić źródło wiedzy o sposobach i formach samodzielnego usprawniania się, a każda wada wymaga odrębnych ćwiczeń.

Zajęcia z gimnastyki korekcyjnej w przedszkolu mogą stanowić ciekawą propozycję oddziaływań dotyczących nie tylko motoryki. Należy uwzględnić w nich zadania, które umożliwią dziecku ćwiczenie pamięci, koncentracji uwagi, spostrzegawczości, rozbudzą motywację do wszechstronnej aktywności stanowiącej niezbędny warunek jego rozwoju. Odpowiednio zaplanowane i przeprowadzone przyczynią się do osiągnięcia „gotowości szkolnej”.

Zajęcia korekcyjne organizowane w przedszkolu (2 razy w tygodniu po 30 min) są niewystarczające, dlatego też zaleca się systematyczne ćwiczenia w domu indywidualnie dobrane do rodzaju wady. Ćwiczyć należy wraz z rodzicem, który koryguje postawę dziecka, dba o bezpieczeństwo ćwiczeń oraz często jest współćwiczącym.

Podczas ćwiczeń należy pamiętać o:

  • dokładnym ich wykonywaniu pamiętając o rytmicznym, głębokim oddychaniu,
  • wietrzeniu pomieszczenia,
  • codziennym systematycznym ćwiczeniu w godzinach popołudniowych lub wieczorowych przed posiłkiem,
  • ćwiczeniu w kostiumie i boso na kocu, podłodze lub materacu,
  • wykorzystywanie do ćwiczeń sprzętu domowego: tapczanu, stołu, krzesła, taboretu, itp.
  • do zwisów wskazane jest zamontowanie drążka w drzwiach,
  • w ćwiczeniach domowych zalecane są również: kocyk, laska, piłka, woreczek z grochem, kółko ringo, ciężarki.

W uzyskaniu pozytywnych wyników w pracy nad zwalczaniem wad postawy ważny jest ścisły kontakt nauczyciela prowadzącego zajęcia z gimnastyki korekcyjnej z rodzicami, ponieważ przemyślana organizacja warunków życia dziecka począwszy od wieku przedszkolnego w systemie dobowym stwarza sytuacje, w której gimnastyka korekcyjno-wyrównawcza jako jeden z elementów tego systemu może dać oczekiwane rezultaty.

Opracowanie: mgr Paulina Żurek

Bibliografia:
1.T. Kasperczyk – „Wady postawy ciała – diagnostyka i leczenie”, Kraków 2002.
2. L. Babulska, T. Kasperczyk – „Ćwiczenia wyrównawcze”.
3. M. Kutzner – Kozińska, K. Wlażnik – „Gimnastyka korekcyjna dla dzieci 6-10 letnich”.
4. M. Kutzner – Kozińska – „Dbaj o prawidłową postawę ciała dziecka”.

Źródło: przedszkola.edu.pl

Rytmika

Rytmika – traktowana jest jako podstawowy motor swojego działania. Jest to uwrażliwienie na rytm poprzez stworzenie określonego rodzaju ćwiczeń polegających na dokładnej realizacji usłyszanego rytmu za pomoc prostych gestów i taktowania. Rytmika ma istotny wpływ na rozwój muzykalności, poczucia rytmu i wrażliwości. Wpływa na rozumienie i umiejętność przeżywania innych dziedzin sztuki, przede wszystkim teatru i sztuk plastycznych.

Wartością rytmiki jest jednoczesne kształtowanie cech osobowości psychicznej i struktury fizycznej człowieka. Odnosi ona muzykę do odbiorcy, dając możliwość jej pełnego poznania, pozwala odkryć jej trzeć, a także uczynić muzykę źródłem bogatych, różnorodnych przeżyć. Ważna rolę spełnia również rytmika w kształtowaniu osobowości psychicznej dzieci: integruje je z rówieśnikami, pozwala na tworzenie nowych więzi społecznych. Koryguje trudności procesie kształtowania osobowości dziecka polegające na występowaniu nadmiernej ruchliwości, braku koncentracji uwagi. Poprzez zainteresowanie dzieci wspólną zabawą eliminuje się u nich cechy egocentryczne, uwrażliwia na troski i kłopoty innych osób, wzbogaca trzeci emocjonalne. Ma ona różnorodne możliwości w kształtowaniu rozwoju fizycznego, poszczególnych cech motorycznych oraz może być form ruchowego usprawniania leczniczego. Ekspresja (wyrażanie) rytmu jest wskaźnikiem aktywności rytmicznej, jaka zachodzi w korze mózgowej. W rytmice muzyka jest najważniejszym motorem działania, występuje wspólnie z melodii, harmonii, dynamiki oraz agogiki

Cele rytmiki:

  • maksymalnie aktywizuje ciało i psychikę dziecka, tworząc nowe odruchy i rozwijając sprawność aparatu mięśniowo-ruchowego,
  • rozwija umiejętność podporządkowywania aparatu ruchowego swej woli,
  • wpływa na opanowanie nieśmiałości i zaburzeń w zachowaniu dzieci,
  • pobudza aktywności, wiarę we własne siły, pełni rolę relaksu i terapii,
  • wpływa na rozwój zdolności intelektualnych: ćwiczy i rozwija umiejętność koncentracji uwagi, przyczynia się do rozwoju spostrzegawczości, umiejętności porównywania, analizy, pamięci.

Z zakresu rytmiki przydatne w wychowaniu fizycznym i terapii ruchowej są następujące ćwiczenia:

  • Ćwiczenia inhibicyjno–incytacyjne: kształtuj szybek reakcję na bodące muzyczne, np. na zmianę tempa, dynamiki, wysokości dźwięku itd. Są również ćwiczeniami oddziałującymi bezpośrednio na receptor słuchowy, kształtując cechy motoryczne,
  • Ćwiczenia ruchowej interpretacji różnych wartości rytmicznych. W wychowaniu muzycznym kształtuj one poczucie rytmu i korelacji ruchowej. Stanowi jednoczenie formę ćwiczeń dynamicznych i koordynacyjnych kończyn górnych i dolnych (zdolności szybkościowe),
  • Ćwiczenia elementów formotwórczych; ten rodzaj ćwiczeń w wychowaniu muzycznym służy do kształcenia umiejętności wyczucia formy, może być traktowany jako ćwiczenie dynamiczne, skoordynowane z torem oddechowym.

Źródło: ściąga.pl

Opis wykształcenie naszego Instruktora od rytmiki znajduje się na stronie - Specjaliści.

Akademia Rozwoju Dziecka

Program BIEDRONKI

Program odziaływań wychowawczych  „Mamo, tato!-pomóżcie mi zrozumieć i odkryć siebie” jest oparty na edukacji wspierającej rozwój każdego dziecka.  Zakłada, że akceptujący nauczyciel i rodzic, kierujący się w swoim postępowaniu  miłością i dobrocią, nastawiony na modyfikowanie informacji dotyczących dziecka, szanujący jego godność  osobista i niepowtarzalność jest właściwą osobą towarzyszącą dziecku w odkrywaniu własnej interpretacji świata...
Podróże dookoła świata

„Podróże dookoła świata” to program, dzięki któremu dzieci dowiedzą się, co to jest świat, kula ziemska, kontynenty, państwa, miasta, morza, oceany. 
Nasze zabawy podróżnicze to wszelkiego rodzaju aktywności -  intelektualna, ruchowa, werbalna, muzyczna, plastyczna, społeczna.
Dzieci czeka wyśmienita zabawa w odkrywanie nowych miejsc. Może kiedyś, ktoś, zostanie sławnym podróżnikiem?
Jestem ja, jesteś Ty 

Głównym założeniem Metody Ruchu Rozwijającego jest posługiwanie się ruchem jako narzędziem wspomagania rozwoju psychoruchowego dziecka. Dzieje się to poprzez rozwijanie świadomości własnego ciała, świadomości przestrzeni dookoła ćwiczącego, usprawnianie ruchowe oraz dzielenie przestrzeni z innymi osobami i nawiązywanie z nimi bliskiego kontaktu za pomocą ruchu (Bogdanowicz, 1992)...